Nostalgia: विगतलाई सम्झँदा

Nehemiah 2:11-20 Are you for, against, or in between for God?

Pray and Obey: Difference between success and failure

Although childhood was robbed from me, I experienced God’s grace early in life.  At 19, I was in the full time ministry and by the time we were married in our 20s; our roles in the ministry were that of the ministers in their 40s and 50s.  The Lord united my wife and me in such a way that our callings, giftings, and love for the Lord and his kingdom became one and the same for both of us.  From the time we answered the heavenly call, never thought about our future, our security, our needs and desires.  All we wanted was to see the glory of God and salvation of his people through our humble efforts.  Our house was always open, our hands always extended and our hearts always filled with pain when we could not help God’s children overcome their difficulties in life. 

Over the years, God blessed us with many friends and fellow believers who needed our prayers and ministry.  Grateful to God for the wisdom and grace we were able to impart.  In return, we have also been greatly blessed by so many friends who saw our needs as if they were theirs too.  To this day, we have a visible and an invisible list of names that we pray for regularly. 

In this short span of our ministry, we have seen God’s children enjoying abundant life and at the same time saddened to see some simply giving up on life all together.  Some of them were younger than us and others like our parents, even grandparents.  We witnessed some making remarkable progress while others plunging in the ever expanding patch of quicksand of misery and agony.  In reflecting on this, two things come to mind.  These two things Jesus asked the disciples to do in the Garden of Gethsemane, especially to Peter.  He said; “Simon, are you asleep?  Could you not keep watch for one hour?  Watch and pray so that you will not fall into temptation.  The Spirit is willing, but the body is weak” (Mk. 14:37-38). 

The one thing that keeps a person on the path of progress, blessing, peace, victory, joy and life of abundance is the path of prayer.  When someone says “I am praying”, that person acknowledges God’s existence and rule over his life and future.  Prayer also acknowledges that God is a good God who rewards those who seek him diligently.  That’s why the book of Hebrews 11:6 says “without faith it is impossible to please God”.  You might as well ask “what to believe”?  The same verse gives us the content of our faith; “God is and that he is the rewarder of those who seek him earnestly”. 

A praying person has a sovereign God over his life who is also a good God who delights to fulfill the desires of his children.  Jesus personally commanded Peter to keep praying and watching but he did not do and soon fell away. 

So, the second thing that we saw making a difference in the life of God’s children is the obedience.  Jesus tells them to “watch” but they went back to sleep as soon as Jesus stepped away.  They did not obey Jesus, and specially Peter.  Had he listened to Jesus and obeyed him, kept a watch over his soul, kept a watch over his spirit and body, kept a watch over what was happening, he could have been spending more time in prayer with God the father as Jesus had taught them and possibly could have avoided the heartbreak he went through.  But he refused to heed Jesus’ warning to keep a watch and when the temptation came, he fell away.

Without putting God’s word into practice, all else will be of no use.  God will not do what he has asked you to do.  But if you do what he has asked you to do, he will do what he promised to do for you. It is that simple.  Some people keep complaining about God not answering their prayers.  The question is; are you doing what God has asked you to do?

In conclusion;

Prayer presupposes faith in God’s sovereign existence and goodness of his character.  Obedience requires humility of the heart and mind. 

When we have faith in God’s person and his goodness, when we are humble in our hearts and minds, our prayer life becomes vigorous.  We can’t imagine of going a day without a heartfelt prayer to God.  When such a prayer is birthed in our hearts, we experience divine favor in life.  We transcend our weaknesses, we achieve more than our natural abilities and talents would have allowed us.  We start living above our circumstances and take control of our lives.  And soon, we find out that the promises God made to the children of Israel can be ours as well through Christ.  God said, “if you obey my words and walk in my ways…then, you will be on top and never at the bottom, you will be the head and not the tail…God will chase your enemies seven different ways…you will be blessed when you come in and when you go out…you will lend but not borrow…everything you put your hands upon will be blessed…your property and your children will be blessed” (Deut. 28:1-14).

Those precious friends who took God’s word seriously and trusted God, started to pray.  When they prayed, they became more like Christ in their character.  Their faith strengthened and they began to take the step of faith in obeying God’s word.  When they obeyed God’s word, they experienced divine favor in their lives.  But those who refused to either pray or obey God found out that this life is one long miserable journey in which everyone else seems to be doing just fine but them. 

Broken and Contrite Heart

At birth, Jacob was grasping Esau’s heel as if to say “I want to go first”, or “don’t leave me here alone”.  Possibly he wanted to come first but due to his physique and temperament, he could not beat Esau and the only thing he could do was to cling in Esau’s heel so that he won't be left behind.  When their mother, Rebekah, prayed about the struggle that was going on in her womb, God made it clear to her that the one who comes first would serve the one who comes second. Jacob had no idea about that.  All he wanted was to beat his brother so that he can also feel significant and important.  As the brothers grew up to be little boys, the elder one impressed the father while the younger one developed feminine qualities of hanging around his mother’s chores and household activities.  Looking at Jacob’s timidity, mother must have consoled him by talking about God’s plan for his future.  When he imagined his brother serving him, he must have felt good.  But, Jacob wanted to make sure that this plan of God that his mother talked about would surely take place.  His reason told him that such a thing could only happen if he could somehow be declared the first born; after all it was just a matter of brief moment’s difference, he must have thought. 

Matthew 6:33 How Do You Seek God's Kingdom?

Audio Nepali Bible Study on Philippians

Nepali Bible Study on Philippians (7): ४ः१०-२३ दिने विस्वासिको खाँचो परम...

आर्थिक चिन्ताले सेवाको नाममा भ्रष्टाचार ल्याउँछ

जीवनमा केही न केही कुराको चिन्ता प्राय सबैलाई हुन्छ किनकि यो मानवीय स्वभाव हो। यदि हामीलाई कुनै कुराको चिन्ता लाग्दैन भने हामी मानसिक समस्याको शिकार भैरहेका हुनसक्दछौं र जीवनमा यसले ठूलो खति ल्याउनसक्छ। एकातिर चिन्ता लाग्नु स्वस्थ मानवीय स्वभाव हो भने, अर्कोतिर, चिन्ताले हामीलाई नाश पनि गर्नसक्छ। यसको अस्वाभाविक उपस्थितिले हाम्रो जीवनमा ठूलो मानसिक वा भावनात्मक गडबडीको साङ्केतिक प्रमाण दिइरहेको हुनसक्छ। यदि समयमै यसको ठीक निवारण भएन भने हाम्रो जीवनबाट यसले मानसिक, शारीरिक, सामाजिक र आत्मिक खुसीहरू सदाका लागि लुटेर लान सक्छ। यसमा भएको नकरात्मक शक्तिले जीवनप्रतिको हाम्रो दृष्टिकोणलाई यसरी क्षति गर्छ कि हामी असल र खराबलाई छुट्याउनै सक्दैनौं र चिन्ता मुक्त हुनको लागि यसले हामीलाई नैतिकताका सीमानाहरू पनि मास्न प्रोत्साहन गर्दछ र हाम्रो आत्मिक जीवनलाई निस्सासिदिन्छ (मत्ति १३:२२)।

हामी झुटा शिक्षक त होइनौ?

कोरिन्थीको मण्डलीलाई पत्र लेखेर आफ्नो सेवाको परिचय दिँदा पावल भन्छन्, “धेरै मानिसहरूसरह हामी परमेश्वरको वचन व्यापार गर्ने होइनौं, तर परमेश्वरले पठाउनुभएको निष्कपट मानिसको रूपमा हामी परमेश्वरको सामुन्ने ख्रीष्टमा बोल्दछौं” (२कोरिन्थी २.१७)।  त्यसै गरी सम्पत्तिको मोहमा फसेर झूटा शिक्षा सिकाउनेहरूलाई चेताउनी दिन जवान पास्टर तिमोथीलाई उनी लेख्छन्, “भक्तिचाहिँ फाइदा उठाउने उपाय हो भनी तिनीहरू ठान्दछन्…किनभने रुपियापैसाको मोह नै सबै किसिमका खराबीको जड हो।  पैसाको लोभमा परेर कोही-कोही विश्वासबाट कुमार्गतिर लागेका छन्, र धेरै पिडाले तिनीहरूका हृदय घोचेका छन्” (१तिमोथी ६.५, १०)।  पत्रुसले पनि छरपष्ट भई जीवन बिताइरहेका विश्वासीहरूलाई पैसाको लोभमा परेर सेवा गरेको टोपल्ने झूटा शिक्षकहरू आउनेछन् भनी अगमवाणी गरेका थिए।  उनी भन्छन् “लोभमा परेर तिनीहरूले झूटा कुरा बनाएर तिमीहरूबाट फाइदा उठाउनेछन्” (२पत्रुस २.३)।  यो अगमवाणी आज विश्वका धनी मुलुकमा होस् वा गरीब, भौतिक लाभको लागि सेवा गर्ने पास्टर, प्रचारक र मिसनरीहरूको जीवनबाट अक्षरशः पूरा भैरहेक छ।  त्यसैकारण असल सेवकहरूलाई चेतावनी दिँदै पत्रुस भन्छन्, “तिमीहरूको देखरेखमा राखिएको परमेश्वरको बगालको हेरचाहा गर।  करले होइन स्वेच्छाले, धनको लोभले होइन तर उत्साहासाथ” (१पत्रुस ५.२)। 

धनको लोभमा परेर परमेश्रको नाउँमा ठगी गर्ने चलन प्रेरित ५ अध्यायबाटै प्राचीन मण्डलीमा शुरू भएको हो र यो समस्या ज्यूँका त्यूँ आजसम्मै मण्डलीभित्र मौलाउँदै आएको पाइन्छ।  नयाँ काराका झूटा शिक्षकहरू त्यस्ता मानिसहरू थिए जो आर्थिक प्रलोभनका कारण आफ्नो शिक्षा र सिद्धान्तलाई पायकअनुसार जता पनि ठीक्‍क पार्न तयार हुन्थे; उनीहरूको आफ्नो कुनै अडान वा स्वाभिमान हुँदैनथ्यो र पावलले त तिनीहरूलाई सीधै ‘कुकुरहरू’ भनेका छन् (फिलिप्पी ३.२)।

नयाँ करारको समयदेखि मण्डलीलाई पिरोल्दै आएको यस समस्याले आजको नेपाली मण्डलीमा पनि जरा गाडेको छ।  पावलको समयमा जस्तै आज नेपालका मण्डलीहरूमा पनि परमेश्वरको वनचको व्यापार गर्नेहरू, भक्तिलाई फाइदा उठाउने उपाय बनाउनेहरू र धनको लोभमा परेर बगालको हेरचाहा गरेको स्वाङ पार्दै सोझा विश्वासीहरूबाट फाइदा उठाउनेहरू धेरै छन्। 

यस्ता झूटा शिक्षकहरूलाई चिनेर यिनीहरूलाई पन्छाउनको लागि नेपाली ख्रीष्टियानहरूले आफ्नो स्थानीय मण्डलीको पास्टर, प्रचारक वा अन्य सेवक र अगुवाको सेवा गर्ने मनसायको चौतर्फी मूल्याङ्कन गर्ने बेला आएको छ; विशेष गरी त्यो व्यक्ति, जसको मण्डलीमा वा मिसन संस्थामा न वैधानिक समिति छ न पारदर्शिता र उत्तरदायित्व नै।  ३५ वर्षसम्म मिसनरीको अनुभव बटुलेका विलियम कोर्नफिल्डका अनुसार गरीब मुलुकहरूमा यस्ता धेरै सेवकहरू छन् जो सेवाको लागि सहयोग जुटाउन अमेरिका र यूरोपका मण्डलीहरू र मिसनमा धाउँछन् तर प्राप्त गरेको रकमको खूला दुरूपयोग गर्दछन्।  आफ्नै व्यक्तिगत आम्दानीको रूपमा त्यसलाई चलाउँछन् र कसैप्रति उनीहरू उत्तदायी हुँदैनन्।[1]  विदेशी वक्ता झिकाएर अगुवा वा चङ्गाइ सम्मेलन आदिको नाटक रचेर ठेक्‍कापट्टा गर्नेहरू पनि यिनीहरू नै हुन्।  आफ्नो स्वाभिमान र गौरवका साथ येशूका चेला बन्न चाहने नेपाली ख्रीष्टियानले सुसमाचारको नाउँमा हुने यस्ता आर्थिक भ्रष्टचार र ठगीलाई गम्भीरताका साथ लिनुपर्ने बेला आएको छ। 

यदि तपाईंको मण्डलीले पास्टरलाई सुहाउँदो आर्थिक सहायता वा तलब दिन सक्छ तर पास्टरले मण्डलीको सहायता लिन इन्कार गर्छ वा मण्डलीको सहायता पाउँदा पाउँदै पनि विदेशी दाताको खोजीमा भौतारिन्छ भने उसको सेवा गर्ने मनसायप्रति प्रश्न गर्नु स्वाभाविक हो।  आफ्नो पास्टरलाई मण्डलीले सकेसम्म उचित वा सम्मानजनक पारिश्रमिक दिनुपर्दछ ताकि उसका आवस्यकताहरूको कारण सेवाको काममा बाधा पुग्‍ने गरी पैसाको खोजीमा ऊ भौंतारिन नपरोस्। 

मण्डली स्थापनाको लागि उक्त पास्टरलाई कुनै व्यक्ति, संस्था, सम्प्रदाय वा मण्डलीले नयाँ ठाउँमा पठाएको भए जबसम्म त्यो मण्डली स्थापित भई आत्मनिर्भर हुँदैन तबसम्म बाह्य सहायताको औचित्य रही नै रहन्छ।  तापनि, स्थापनाकादेखि नै उक्त मण्डलीले आत्मनिर्भरताको दर्शन देखेको हुनुपर्छ र आफ्नो सेवक (पास्टर) को राम्रो पालन-पोषण गर्नुपर्छ भन्ने विचारको विकास गर्नुपर्छ।  सदाकाल बाह्य सहायतामा नै निर्भर हुन खोजेमा मण्डलीले आफ्नो स्वाभिमान गुमाउनेछ र प्रभावहीन हुनेछ।  यदि कुनै मण्डलीको पास्टरको तलब सधैंभरि बाहिरबाट मात्र आउँछ भने सो पास्टर र त्यहाँका विश्वासीहरू मुक्तिको लागि नभएर पेटको लागि जम्मा भएकाहुन् भन्ने बुझिन्छ र कोर्नफिल्डको भनाइअनुसार त्यस्तो मण्डली पैसा आउन रोकिएपछि बन्द हुन्छ।[2]  त्यसकारण स्वाभिमान र शुद्ध विवेकमा सेवा गर्न मण्डलीका सदस्यहरूको अवस्थासँग सुहाउने पास्टर हुनु आवस्यक छ।  उदाहरणको लागि, किसानहरूको मण्डलीमा एउटा कृषक नै पास्टर भएमा विश्वासीहरूलाई सेवकको आर्थिक भार थाम्‍न सजिलो हुनेछ। 

एउटै व्यक्ति मण्डलीको पास्टर, अनाथालयको निर्देशक, बाइबल स्कूल वा कलेजको प्रिन्सिपल वा अध्यक्ष, र दर्जनौं समितिको सदस्य भएर नाम र दाम कमाउन चाहनेलाई पास्टर बनाउन उचित हुँदैन कारण मण्डलीलाई सेवा पुर्‍याउनुको साटो यस्तो व्यक्ति उल्टै कामचोर भएर मण्डलीलाई लुटिरहेको हुनसक्छ, स्वाभिमान र इज्जतमा आँच पुर्‍याइरहेको हुनसक्छ, मिसनको नाममा मण्डलीलाई बेचिरहेको हुनसक्छ।  यस्तो व्यक्तिले विश्वासीहरूलाई वचनबाट आत्मिक खुराँक खुवाउन सक्दैन।

अर्कोतिर ग्रामीण क्षेत्रका अधिकांश पास्टरहरू बाहिरकै सहयोग खोजिरहेका देखिन्छन्।  त्यसको लागि एउटा बाहान छ कि गाउँमा आम्दानी छैन र सदस्यहरू मण्डलीमा भेटी दिन सक्दैनन्।  त्यो सही नै हो भने सायद त्यस पास्टरको सेवाबाट विश्वासीहरूले आशिष् पाएका छैनन् वा उनी सेवामा प्रभावकारी छैनन्।  तर भीख मागेर परमेश्वरको राज्य चल्दैन भन्ने कुरालाई उसले बुझ्नैपर्छ।  अरूमाथि आश्रित भएका पास्टरहरूमा स्वाभिमानको कमी र हीनताको बोध बढी मात्रामा हुन्छ र त्यसलाई ढाकछोप गर्न उनीहरू कहिल्यै अहङ्कारको मुकुण्डो लगाउँदछन् त कहिल्यै नम्रताको।  स्वाभिमान गुमाइसकेको कारण कसैले पैसा देखाएको खण्डमा यस्ता पास्टरहरू आफ्नो शिक्षा र सिद्धान्तलाई बेच्न तयार हुन्छन्, कहिले ऐरे त कहिले गैरे मण्डली समुदायतिर सरिरहन्छन्, पैसा पाएमा क्याथोलिक बन्न पनि बेर लाउँदैनन्। 

 

स्वदेशी पास्टर प्रचारक मात्रै नभएर विदेशी मिसनरीहरूलाई पनि स्वर्गदूत हुन् भन् मिल्दैन, त्यो पनि २१औं शताब्दीमा।  वास्तवमा स्वदेशी पास्टरहरूलाई सुसमाचारको व्यापार गर्न विदेशी मिसनरीहरूले नै सिकाएका हुन्।  कसैप्रति उत्तरदायी नहुने पाठ पनि मिसनरीहरूले नै सिकाएका हुन्।  त्यसकारण यदि तपाईं वा तपाईंको मण्डली कुनै विदेशी मिसनरीसँग काम गर्दैछ भने उक्त मिसनरीको आर्थिक कारोबारसम्बन्धी पारदर्शिता र उत्तदायित्वको माग गर्ने अधिकार तपाईं वा तपाईंको मण्डलीसँग छ।  यदि ऊ साँचो सेवक हो भने उसको आर्थिक विवरण माग्दा त्यसले उसलाई विचलित पार्नेछैन तर पैसा कमाउन आएको हो भने अवस्य तपाईंसँग उसले विवाद गर्नेछ। 

गरीब मुलुकहरूमा यस्ता मण्डली र पास्टरहरू छन् जो मिसनरीलाई परमेश्वरकै स्थान दिन्छन् कारण उनीहरूको जीविकोपार्जनको स्रोत नै मिसनरी बनेको हुन्छ।  मिसनरी सब्द नै साम्राज्यवादी शक्तिहरूसँग जोडिएको हुँदा स्थानीय मानसिकतामा मिसनरीसँग दाँज्दा आफुलाई हीन भएको र मिसनरीचाहिँ महामानव भएको महसुस गरिन्छ।  त्यसकारण यस्तो महामानवसँग पारदर्शिता र उत्तरदायित्वको माग गर्न स्थानीय नेतृत्वले कल्पना नै गर्न सक्दैन; जे दियो र जसरी दियो, हात मात्र थाप्‍ने बानी बसिसकेको हुन्छ।  अर्कोतिर मिसनरीहरू कसैप्रति पनि उत्तरदायी नभएको हुँदा मिसनको नाममा आएको पैसाले आफ्नो देशमा भन्दा कैयौं गुणा बढी विलासिताको जीवन बिताइरहेका हुन्छन्।  केही वर्षअघि लगभग ३५ हजार रुपियाँ खर्च गरेर एउटा मिसनरीले राखेको सम्मेलनमा मलाई वचन बोल्न निमन्त्रणा दिएको थियो।  मैले वचनको सेवा इमान्दारसँग गरें तर उक्त मिसनरीकै कर्मचारीबाट पछि थाहा भयो कि उसको दाताकहाँ पठाउने रिपोर्टमा उसले चार लाख रुपियाँको हिसाब बुझाएको थियो।

यसरी आज नेपाली मण्डली गलत शिक्षा सिकाउनेहरूको मात्रै नभएर सेवालाई कमाउने माध्यम बनाउने झूटा शिक्षकहरूको पनि शिकार भैरहेको छ।  दुःखको कुरा, यसको विरूद्ध आवाज उठाउने र कलम चलाउने निकै कम छन् र जसले यो साहास गर्दछ उसको उठीबास गर्न पनि नेपालका यी महान प्रभुका सेवकहरू पछि पर्दैनन्।  “तैं चोर, मैं चोर; तैं चुप, मैं चुप” कै प्रणालीले आज सम्म काम गर्दै आएको छ तर आशा गरौं परमेश्वरको ठट्टा लामो समयसम्म हुनेछैन। 

परमेश्वरलाई धन्यवाद होस् कि असल सेवक र स्वाभिमानी ख्रीष्टियानहरू पनि हाम्रो देशमा छन्।  दुःख र सुखमा इमान्दार भै स्वाभिमानका साथ पारदर्शी जीवन बिताउने प्रभुका दासहरू पनि छन्।  ठगी गर्दै हिँड्नेहरूलाई उत्तरदायित्व र पारदर्शिताको धारमा ल्याउनपर्छ भन्ने आवाजहरू पनि उठिरहेकाछन्।  “म मेरो मण्डली स्थापित गर्नेछु र मृत्यु त्यसमाथि विजय हुने छैन” भन्ने प्रभुको वचन पूरा हुनेछ। 

---

[1] William J. Kornfield, "What Hath Our Western Money And Our Western Gospel

Wrought?" Evangelical Missions Quarterly 27=3 [July 1991], 230-231.

[2] Ibid., 232.

Can't Pronounce Your Name

Failing to pronounce one’s name correctly is such a great loss in building meaningful relationships.  Making an innocent mistake in saying one’s name may sound forgivable but the emotional detachment it brings cannot be ignored as I speak from my own experience.  Having lived outside of my comfort zones for the last 30 years, there were many occasions when new names were suggested to me; one time felt like going with “Benjamin”.  But for some reasons, I really liked my original name (Bhojraj Bhatta), though the Hindu priest who gave me this name did cause irreparable damages in my and my father’s life.  Because of the timing of my birth and the nature of my name and things related with it, I got to see my father only after I was 11 years old.  That is a different story all together.

In a world of social networks and multicultural interactions, I have finally decided to tamper with my name and fall victim to vocalization.  Of course the guru who Romanized Nepali alphabets into English should have known better that he did not need a “bh” for “भ” as there was a “v” languishing meaninglessly.  I wonder what he was sparing the “v” for!  Thus, with great hesitation, I am turning all my “bh” in “Bhojraj Bhatta” into “v” making it easier for everyone to say “Vojraj Vatta”; unless if you don’t know how to pronounce “v” and “w” differently!