प्रिय इमानदार पास्टर,

प्रिय इमानदार पास्टर,

मलाई माफ गर!

केही दिन अघि पास्टरहरूलाई सम्वोधन गरेर केही कुरा लेखौं भनेको त मैले तिमीलाई भुसुक्कै बिर्सेछु।  नाम चलेकोलाई नै पहिलो स्थान दिन पुगेँ। आशा छ तिमीले मेरो वाध्यतालाई बुझ्नेछौ। के गर्ने?  नाम चलेकालाई खुसी पारिएन भने चुलोमा आगो नै बल्दैन। क्यै गरि आगो बलेछ भने पनि आएर निभाई दिन्छन्।  एउटाले त यति फुक्यो कि झण्डै मेरो चुलोनै उडायो।

मैले तिमीलाई बिर्सनुमा तिम्रो पनि दोष छ। तिमी कहिल्यै तडकभडक गर्दैनौ, खालि आफ्नो मण्डलीमा मात्रै व्यस्त हुन्छौ, विश्वासीकै चिन्ता गर्छौ, उनीहरूकै लागि दौडधुप गर्छौ; अस्पतालमा भेट्न, विरामी पर्दा भेट्न, हुँदा हुँदा उनीहरूको गाई गोरू विरामी हुँदा पनि तिमी नै त्यहाँ पुग्छौ।  खालि समय पायो कि बाइबल मात्रै पढ्छौ, प्रार्थनामा नै धेर समय खेर फाल्छौ।  यसमा म के भनौ?  प्रभु प्रभु भनेरै जीवनलाई खेर फालिरहेको जस्तो लाग्छ मलाई त।

यसो १ हप्तामा १५ चोटि हुने सभा, माहासभा, सेवा, चङ्गाई सेवा, क्रूसेड, लिडरसिप कि के के र को को ले बोलाउँदा पनि कुनै ठाउँमा न त तिम्रो अनुहार नै फोटोमा देखिन्छ न तिम्रो नाम समाचारमा।  थाइल्याण्ड कि खाइल्याण्ड, हाग्गै कि जक्कै जस्ता देश वा विदेशका तालिममा पनि जानको लागि कहिल्यै आँटेनौ न त कसैको चरणमा परेर आउने जाने टिकटको लागि खुट्टा नै मोल्यौ।  तब मैले तिमीलाई कसरी पहिलो स्थानमा राख्‍नु, आफै भनत?

केही गरि कहिले काहिँ गोरा छालाका सन्तहरू उफ्रीने मिटिङ्मा तिमी पुगिहाले पनि पछाडी बस्छौ।  अरूले नै आएर “जैमसी” भने पछि मात्रै हात जोड्छौ।  ती सभाहरूमा बस्दा पनि तिमी राम्ररी बक्ताले बोलेको कुरै सुन्दैनौ, खालि के के गुन्गुनाई रहन्छौ र घरी घरी हातको त्यो खिया लागेको घडीलाई हेर्‍या हेर्‍यै गर्छौ अनि बेला बेलामा त्यो केरमेर भएको तिम्रो पावरबाला चस्मालाई रुमालले पुछ्या पुछ्यै गर्छौ।  थाहा छैन तिमीलाई, केरिएको सिसा रुमालले सफा हुँदैन भनेर?  नयाँ किन्नुपर्छ लाटा। त्यो चस्मा नफेरेको कति बर्ष भयो भनत?  पाखे भन्न मनलाग्छ तिमीलाई त।

के को हतार कुन्नि?  यस्ता सभा-सम्मेलनबाट अन्तिम प्रार्थनाको “आमेन” सँगै तिमी आफ्नो मण्डली तिर हिँडि हाल्छौ, जानु भन्दा पहिला न त “भिजिटिङ् कार्ड” दिन्छौ न त “न्यूजलेटर”। तब मैले तिमीलाई कसरी सम्झिनु?  आफै विचार गर।  उता श्रीमतीलाई एक जोर नयाँ लुगा हाल्न नसकेर, विचरी, भएको त्यो साडीलाई राती नै पंखामा सुकाएर भोलिको लागि तयार गर्छे।  तिमी त सारै भयो।  यति इमान्दार त नबन न हो।  छोरा छोरीको व्यहाल त्यस्तै।  तरै पनि सेवा, सेवा, प्रभु, प्रभु भनेको सुन्दा म अचम्मै हुन्छु।  तिमी केले बनेको मानव हो हँ? 

भन्ने हो भने, मलाई तिमी सँग धेरै चोटि रिस पनि उठेको छ। कति लाटो भएको तिमी?  अलिकती भए पनि दिमाग चलाउन।  सोझो औंलाले घिउ आउँदैन भन्ने उखान पनि तिमीलाई थाहा छैन कि क्या हो?  मण्डलीमा पनि जो आउन चहान्छ त्यसैलाई आउन दिया छ, जो जान चहान्छ कुनै गुनासो विना उसको नाममा दागै नलगाएर जान दिया छ। के भाको तिमीलाई?  गाली गर्नेलाई पनि सम्मान, दोषलाउनेलाई पनि प्रार्थना, लुटेर लानेलाई पनि क्षमा।  तिमीले कस्तो बेलामा प्रभुलाई पाए छौ, म त छक्क पर्छु तिम्रो बानी देखेर!

जे होस, मलाई थाहा छ तिमी कति अटेरी छौ र तिमीले आफ्नो इमान्दारीतालाई मेरा यी बकमफुसे कुराले कहिल्यै त्याग्ने छैनौ।  भोकै मर्न तयार हुनेछौ, फाटेकै लाउन तयार हुनेछौ, ओझेलमै सेवालाई निरन्तरता दिनेछौ, परिवारलाई नै बलिदानको वेदीमा राख्न तयार हुनेछौ, सुसमाचारको लागि जेलै जानुपरेपनि कसैको धरौटीको दानलाई तिमी स्वीकार गर्ने छैनौ।  स्वर्गलाई तिमीले आफ्नो इनाम बनाइसकेका छौ, ख्रीष्टको अनुहारलाई तिमीले देखी सकेका छौ, पवित्र आत्माको न्यानो उपस्थितिलाई तिमीले अनुभव गरिसकेकाछौ; ख्रीष्टको पुनरूत्थान र उहाँको दु:खमा तिमी सहभागि भैसकेकाछौ। तिमीलाई लाग्न सक्छ कि कसैले तिमीलाई अब केही कुरा पनि सिकाउनु पर्दैन भनेर।  तर आज तिमीले सुने पनि नसुने पनि, म चाहिँ केही कुरा तिमीलाई भनेरै जान्छु।  ती कुरालाई स्वीकार गर्ने नगर्ने तिम्रो जिम्मा तर म मेरो जिम्मावाट मुक्त हुन चहान्छु।  तिम्रो यो दु:खलाई म हेर्न सक्दिन।  ल सुन, ए इमानदार प्रभुका दास;

परिवार: तिमीले आफूलाई जतिसुकै आत्मिक भन्ठाने पनि यदि तिम्री श्रीमती र छोराछोरीहरूको बेहाल छ, उनीहरूको अनुहारमा कहिल्यै खुसी छैन, खानलाउन नै पुग्दैन, मण्डलीका विस्वासीहरू पनि उनीहरूसँग बोल्दा हेपेर बोल्छन् भने तिम्रो सेवाले केही लछारपाटो लाउने छैन प्रभुको नजरमा।  खुरुक्क त्यो सेवा छोडेर एउटा राम्रो काम खोज र आफ्नो परिवारमा खुसी ल्याएर परमेश्वरलाई महिमा देउ।  तर मेरो कुरा सुन्छौ भनेत सेवा छोड्नु पर्दैन; परेमेश्वरले तिम्रा सबै अभावहरू पूरा गर्नु हुनेछ।  तर प्रभुको बोलावट चाहिँ पक्का हुनु पर्छ।

क) परमेश्वरले “म सबै कुरा जुटाउनेछु” भनि उत्पत्ती देखि प्रकाशको पुस्तकसम्म गरेका सबै प्रतिज्ञाहरूलाई एक ठाउँमा जमा गर। क्रमिक रूपले ती प्रतिज्ञाहरूलाई लेख अनि कण्ठ गर, सकेमा पुरै परिवारले, नत्र सुरूमा तिमी आफैले।

ख) प्रभुले “म तिमीलाई आशिष् दिनेछु, पुछर होइन शिर बनाउँने छु, फेदमा होइन शिखरमा राख्ने छु” जस्ता प्रतिज्ञामा विस्वास गर।  आर्थिक उन्नति पनि परमेश्वरकै प्रतिज्ञामा पर्ने कुरा हो।   मान सम्मान, ज्ञान बुध्दि पनि उहाँकै प्रतिज्ञा भित्र पर्ने कुरामा तिमी निसंकोच हुनुपर्छ।  सारै आत्मिक भएर गरिबीलाई गहनाको रूपमा स्वीकार नगर।

ग) बिहान उठ्दा, दिउँसो सेवामा जाँदा, राती सुत्दा, ती प्रतिज्ञालाई आफ्नो मुखले स्वीकार गर। सकेमा ठूलो ऐनाको साम्नेमा उभिएर आफैलाई भन ती।  छोराछोरी र श्रीमतीलाई पनि बोलेरै आशिष् देउ।  जस्तै भजनसंग्रह १२८लाई पुरै याद गर र ३ पद अनुसार भन “मेरी श्रीमती मेरो घर भित्र दाखको फलवन्त लता जस्तै हुने छ, मेरा छोराछोरी मेरो टेबुलको वरिपरि जैतुनका मुना जस्ता हुनेछन्”।  मुख खोलेर यी प्रतिज्ञालाई उच्चारण गर, लाज नमान।  तिमी त येशूको रगतले किनिएको उहाँको मित्र हौ र पिताको पुत्र हौ।  तिमी चान्चुने मानिस होइनौ। जाबो एक दुइ जना दातालाई हातमा लिएर ठूलो भैटोपल्ने तिम्रो छिमेकी पास्टरले तिमीलाई हेला गर्‍यो भन्दैमा तिमी निरास हुने?  मैले भनेको यो सल्लाहालाई ६ महिना सम्म मात्रै पनि गरि हेरन तिम्रो जीवनमा प्रभुले कति ठुलो उदेको काम गर्नु हुन्छ। तिमीले पैसा कमाउन दातालाई ठग्नुनै पर्दैन, तिम्रै मण्डलीका विस्वासीहरूमा आर्थिक उन्नति आउने छ र उनीहरूसँग प्रभु बोल्नुहुनेछ र तिमीलाई खान लाउन र सम्मानपूर्वक सेवा गर्नको लागि सहयोग गर्न मण्डली तयार हुनेछ।  जब विदेशी ठग्ने पास्टरले तिमीलाई हेला गरेको तिम्रा विस्वासीले थाहा पाउनेछन् तब युद्द विरामको लागि तिमीले प्रार्थना गर्नु पर्ने बेला पनि आउन सक्छ।

परिवारको वेवास्था गरेर कहिल्यै सेवाको स्वाङ् नपार्नु। आज मलाई अलि हतार छ। भन्नुपर्ने कुराहरू धेरै छन्; जस्तै सत्रुमाथि विजय, चंगाई, ज्ञान बुध्दि, प्रचार कसरी गर्ने, कस्ता किताब पढ्ने जस्ता विषयहरू। मौका मिले फेरी आउँनेछु। त्यतिन्जेललाई जय मसिह!

प्रिय जवान नेपाली पास्टर

परमेश्वरको सेवागर्ने जुन जोस र दर्शन तिमीमा छ, त्यसलाई देखेर मेरो मन सारै रमाउँछ।  तिमीमा भएका वरदानहरू, क्षमताहरू, योग्यताहरू र तिम्रो नामको अगाडि राखिने उपनामहरूलाई देखेर मलाई लोभ लाग्छ।  तिम्रो देश-विदेश सम्मको पहुँच; ठुला ठुला विश्वप्रख्यात र नामचलेका प्रभुकादासहरू का साथै दाताहरूको मन सजिलै जित्नसक्ने तिम्रो कला; नेता, मन्त्री र राजाहरूलाई नै प्रभावित गर्नेसक्ने तिम्रो सामाजिक शैली देख्दा मलाई त तिम्रो नजिक आउन डर लाग्छ कारण के र कसरी तिमीलाई सम्वोधन गर्ने भन्दा भन्दै मेरो त होसै हराउँछ।  तिमीले परमेश्वरको राज्यको लागि जम्मा गरेको चल र अचल सम्पत्तिको कारण मण्डली सारै आशिषित भएको देख्दा परमेश्वरको राज्य साँच्चै पृथ्वीमा आईसकेको जस्तो पनि लाग्छ।  तिम्रो वाचन वा भाषण गर्ने सैली र सफलतालाई हेर्दा र सुन्दा त मलाई अर्को हप्ता मेरो सानो झुण्डको अगाडि राखिएको पुल्पिटको पछाडि उभिन पनि कस्तो कस्तो लाग्छ।  यी एक मुठि विस्वासीहरूले केहि गरि तिम्रो कुरा मात्रै पनि सुन्नपाएमा मलाई नै छोडेर तिम्रै मण्डली, संस्था र जथ्थामा जान्छन् कि भन्ने डर पनि लाग्छ कारण तिमीले त सजिलै उनिहरूको गाँस, बास र कपासको पनि व्यवस्था मिलाईदिनसक्छौ।  तिमीले चढ्ने गाडि, मोटरसाईकल, तिमी बस्ने घर, तिमीले लगाएका लुगा, औंठि, सिक्रि, घडि, चस्मा; तिमिले चलाउने फोन र कम्पूटर कि के के हुन् देख्दा मलाई त आफुसारै पाखे जस्तो लाग्छ र मेरै विस्वासीहरूले पनि गिज्याउलान् कि भन्ने डरलाग्छ।  भन्ने नै हो भने, प्रिय पास्टर, तिमी त “सफलताको” प्रतिक हौ!  खै के भयो भयो कुन्नी, मलाई त मजस्तै पाखे र असफल पास्टरहरूसँग भेट्दा सारै आनन्द आउँछ।

तापनि, पास्टर, म एक दुई कुरा भन्छु ल?  हुनत तिमीसँग पढ्ने, सुन्ने, र सिक्ने समयत पक्कै पनि छैन होला। तरै पनि यो पाखेको मनमा लागेका कुरा...

१)      मानिसः प्रिय पास्टर, परमेस्वरको सेवामा मानसिलाई किनबेच गरिँदैन।  मानिस अमुल्य छ; उत परमेश्वरको श्वरूपमा बनेको परमेश्वरजस्तै प्राणी हो।  उसलाई आदर, ईज्जत र सम्मान गरिनुपर्छ।  उ परमेश्वरको मन्दिर हो।  आफु वेचिएको थाहापाउँदा मानिसको मन सारै दुख्छ र परमेश्वरले पनि त्यसको डरलाग्दो लेखा लिनुहुन्छ।  म पनि नयाँ विश्वासी हुँदा वेचिएको थिए; थाहा पाए पछी सारै चित्तदुख्यो।

२)      मण्डलीः प्रिय पास्टर, मण्डली तिम्रो होईन। मण्डली त येशू की दुलही हो।  हुनत तिमी सफल र शक्तिसाली मानिस भएको कारण लाग्छ होला तिमी नै मण्डलीको मालिक भनेर तर त्यसो गरेमा तिमी येशूको जार ठहरिनेछौ। जारी तिर्नुपर्ला! 

३)      महिमाः प्रिय पास्टर, तिमीलाई कसैले डाक्टर, रेभरेन्ड, विशप, आदि ईत्यादी उपनामहरूले बोलाओस भनेर मेहनत नै नगरी कालो बजारिका उपाधिहरूलाई आफ्नो कोठाको भित्ताहरूमा सजाएर राखेका छौ होला।  त्यो ठिकै पनि हो कारण तिमीलाई अध्यन गर्ने समयनै कहाँ छ र?  तर मित्र, कालोबजारिबाट मिलेको महिमा पनि त्यति सस्तो चाहिँ छैन। समय आएपछि यसले पनि आफ्नो मुल्य चुकाएरै जान्छ। जब तिमीभित्रको खोक्रो पनालाई तिम्रा मानसिले देख्‍नेछन् तब उनिहरू पनि तिमीबाट मुन्टो बटार्नेछन्, ओट लेप्य्राउनेछन् र कतिपटक त ठगि मुद्दामा जेलै जानुपर्ला।

४)      महिलाः प्रिय पास्टर, तिमी पुरूष हौ भने अवस्यपनि तिमीले महिलाहरूलाई धेरै लुटिसकेका छौ।  उनिहरूको कमोलो मन, सजिलै विस्वासगर्ने निर्दोषपना, र दयालु हृदयको सहयोगलाई तिमीले धेरै लुटेको हुनसक्छ नत्र तिमी यति सफल हुनसक्ने सम्भावना कमै छ।  यहाँ सम्म मात्रै भएत कमसेकम सहन सकिन्छ पनि।  तर जब तिमी आफुलाई सर्वशक्तिमानको रुपले हेर्छौ, तब अबला नारीको ईज्जतपनि तिमी बाँकि राख्‍ने छैनौ।  व्यविचारमा जीवन बिताउँदै सेवाको घण्टी बजाईनै रहनेछौ।

५)      मिनिस्ट्रीः यो मेरो आजको लागि अन्तिम बुँदा हो कारण मलाई थाहा छ तिम्रो कन्चट तातिसकेको छ।  मिनिस्ट्री आफ्नो लागि गरिने चिज होईन, यो त अरूको लागि गरिने चिज हो।  अनि, मिनिस्ट्री संसारीक तडकभडक पनि होईन, यो त परमेस्वरको वचनको सेवा हो।  वचनबाट पापमा दुःख पाईरहेका मानिसहरूलाई परमेश्वरको चंगाईमा ल्याउनु हो।  मृत्युको छाँयाँमा रहेकाहरूलाई जीवनको छहारीमा ल्याउनु हो।  तर यसको लागि पहिला आफै चंगाई भएर जीवनको छहारीको पुरा अनुभव गरेकै हुनुपर्छ।  मिनिस्ट्री तब हुन्छ जब तिम्रो मण्डलीका विश्वासीहरू सेवाबाट घर फर्किँदा वचन र पवित्र आत्माले भरिएका हुन्छन्।  तिमी उनिहरूको पास्टर भएकोमा उनिहरू गर्व गर्छन् र भन्छन् “हाम्रो पास्टरले आज साँच्चै नै परमेश्वरको आवाज सुनेको रहेछ”!  मिनिस्ट्री तब हुन्छ जब तिम्रो मण्डलीका विस्वासीहरूमा पवित्र आत्माको फल फल्न थाल्छ।  

आजलाई यति नै!!

Big picture of life

Secrets Kill Relationships

We may have shed a tear or two for Robinson Crusoe says F. W. Boreham in The Luggage of Life (1923) but in actuality we all are in our own isolated islands separated by the oceans of secrets; essentially, every soul lives and dies alone.  Savages, according to Boreham, lived happy and connected life as they had very little to hide, but the modern man is surrounded with secretes.  The rich want to hide their wealth, the poor their poverty. The wise want to hide their wisdom, the fool their folly.  We all have something we rather not allow others to know about.  Our fears, worries, failures and frustrations are often covered with a sense of calm and serenity on the outside but a raging sea might be getting rougher in the inside.  Some try to calm the sea with pleasures of the flesh, some with learnings of the mind and others with the sense of renunciation and asceticism. 

Boreham expressed such sentiment over a hundred years ago but the advent of social media in our time continues to speak about man’s quest for connection and a dilemma for isolation.  When I signed up for a Facebook account, I was elated to be connected with friends that had gone under the radar for over 35 years. However, the pleasantries only lasted a few seasons as the Luggage of Life had taken us into different directions; Facebook could not substitute what we could never achieve in real life.

However, there is one relationship in which this quest for connection and dilemma for secrecy can be fully satisfied; it is the union of marriage.  BBC Travel (June 27, 2016) writes about Juan Martin and Sinforosa Colomer in the title “The Mountain Hermits of Aragon”, who have been happily living all by themselves for the last 45 years in the village of La Estrella in Spain.  Starting from 1950, the villagers began to move to better places and by 1970 all but them.  Juan and Sinforosa decided to live out their lives in their childhood village.  Today, the only house standing in that whole village of about 200 people is theirs along with a church sanctuary they have faithfully taken care of and prayed in for decades.  Now in their 80s, they were confident in expressing that life couldn’t be happier.  

I had struggled with the feeling of abandonment from childhood.  Later in my youth, knowing God as my father, Christ as my friend and Holy Spirit as my counselor did bring some relief but the need for human love and companionship persisted.  It was only after I met the love of my life that all my longings for companionship found their fulfillment.  In our marriage, we found a perfect place to put to rest all our secrets; what remained was the amazing sense of belonging and companionship. 

Sadly, many marriages are killed because of the ongoing attempt to keep secrets from each other.  All other relationships and friendships can be maintained in spite of the secrets but a happy marriage can’t.  So, if you want to have a companion who would be happy to help you carry your luggage in life, then, don’t keep secrets from your wife or husband.  If you do, you will kill the only human relationship designed for that purpose.

व्यविचारको पापबाट छुटकारा

You Are A Racist!

If you are not a racist, you have either educated yourself into being a perfect human being who truly believes that all men are created equal.  Or, you are a saint or a prophet who has ascended to the heavens to experience that the creator indeed has created all men equal and imprinted in them his own image. 

But truth be told, most of us, specially in Asian cultures, will confess that we carry within some recesses of our hearts the racial tendencies of one kind or the other.  If not consciously and philosophically, these tendencies show up in some unconscious and pragmatic ways in our daily living; the language we use to describe people who are different from us, the gestures we exhibit in dealing with people who are different from us, and the sarcasm we resort to in demonstrating our superiority over others may easily be betraying our masked racism behind our futile efforts to hide it.

Thomas Jefferson coined (regardless of its origin) the term “all men are created equal” before immortalizing it by engraving in one of the finest human documents affirming human equality and freedom, the US Declaration of Independence.  The irony however is that even Jefferson could not escape the ridicule of living off of the back of his many slaves.  Here was a great mind who saw all humans equal but could not overcome the cultural shackles of slavery that treated some men as less than the others and took away their God given rights of life, liberty and pursuit of happiness. 

Ho Chi Min, who opened the floodgates of communism into Vietnam and the surrounding nations that would later obliterate millions, when declaring his country’s independence from a century old French and five-year old Japanese occupation, quotes the US declaration of independence in stating how the French had violated the basic human principles of equality and freedom.  The French and the Japanese had exploited Vietnam but Ho holds the French more responsible because, unlike the Japanese, the French constitution affirms the equality of all human beings.

Whether it is a Jefferson, a Ho or a French constitution, before we experience the equality of all human beings in practice, it has to be conceived in the human mind.  Unless we are convinced in our minds that “all men are created equal”, we will never be able to put it into practice; the animalistic survival instincts will always deceive us in thinking that our race, our religion, our tribe, our caste, our clan is better than others. 

How could Jefferson think that “all men are created equal”?  How come the French constitution rather than a Japanese affirms the equality of all men?  How come some of the most advanced economies of Asia and Middle East are still abysmal when it comes to human rights and freedom?  Why do we always look to Geneva for peace, freedom, human rights, and so on?  Why not to Cairo? Why not to New Delhi? Why not to Beijing?

Whether it is a Jefferson, a France or a Geneva; their roots go back to the Biblical teaching that all men are created in God’s image and therefore, all are equally worthy of respect, love and service.  Jesus summarized the whole Bible in two imperatives; love God and love your neighbor.

Therefore, if you are not a racist, you have not only understood the teachings of Christ, you have actually emulated his teaching in respecting all men as equal and created in God’s image worthy of respect, love and service regardless of the differences you share.