Prosperity or Healing; What Do You Prefer?

John was an angry man. At one time he wanted to bring down fire from heaven and destroy the Samaritan village. John was also a proud and ambitious man who wanted to sit on a throne next to Jesus. But as he got older and matured, this angry and ambitious man turned into an amazing Apostle of Love. His favorite adjective to address his followers was "My Dear Children" or "My Little Children". He concluded that the ground of our existence is the Love of God.  He said; "This is how God showed his love among us: He sent his one and only Son into the world that we might live through him" (1 John 4:9).

Paul brings the reality of this love of God in his personal experience and says; "I have been crucified with Christ and I no longer live, but Christ lives in me. The life I now live in the body, I live by faith in the Son of God, who loved me and gave himself for me" (Galatians 2:20).

Love of God covers every aspect of our life whether we live in the most advanced nations or in the most destitute nations of the earth. Love of God gives us hope and reasons to hope for a better life there.

Living in cities like Tokyo and Seoul, you have access to the best healthcare in the world, you have the cleanest environment and catching some dreadful diseases is very unlikely. Some of the best educational institutes in the world make their homes in cities like these. The crime rates are falling every year and you can walk in any street at any time of the night without the fear of being knifed or gunned downed. But the only thing you need in cities like these is the Money. If you have it, you probably can live a life without ever asking God's help so far as it relates to the material existence.

But living in nations that are rife with poverty and corruption, terrorism and crimes, money does not have the all answering power. There are no good hospitals to treat your illnesses and diseases even if you have all the money in the world. There is no security to protect your life and property and the danger of terrorism and extortion take away your peace of mind.

But the love of God covers us all whether we live in the affluent or a destitute nation. People in Tokyo and Seoul need money from God to be able to benefit from the best facilities available to them; without money, life is simply unlivable in cities like these. But we must be mindful of not accusing them of following the prosperity gospel when they believe God for meeting their financial needs.

People in Bangladesh, Baghdad or in between need divine healing, divine provisions and angelic protection. But we must be mindful of not accusing them of superstition for asking the pastor to pray for their headache, stomachache and the danger around the corner. Most of the church members that we have in Nepal and India have come to Christ after experiencing divine healing. And, we can say the same thing for believers in the affluent nations where the promise of financial blessing becomes so appealing to those who are desperately in need.

The promise of financial prosperity and divine healing fall within the boundaries of God's love so that his people, wherever they live, may have life and have it to the full. Before you accuse some for one or the other, know that if it is not for the love of God, you won't be able to point your finger.

प्रकृतिका नियम र येशूका वचन पालन गर्ने मानिसको जीवनमा हरियाली।

लामो समय पछि आज झिमझिम पानी पर्‍यो र महिनौं देखि उडिरहेको धुलो केही समयको लागि भए पनि हराएको छ।  सधैं हरिया देखिने नरिवल, खजुर वा सुपारीका रूखहरू धुलोको कारण फुस्रा देखिएका थिए तर आज परेको पानीले तिनीहरूको हरियाली फिर्तागरेकोछ।  सायद यो पानीले यसपालिको हिउँदलाई बिदा दिन्छ होला।  अब केही दिनमै बनपाखा, डाँडाकाँडा र खेतबारीमा हरियाली छाउनेछ, वसन्तका गीतहरू चराचुङ्गिले गाउनेछन्। 

मेरो जन्मथलो, डोटीको जोरायलमा पनि फाल्गुन महिनाको अन्त्यसँगै वसन्तका पालुवाहरूले पहाडको हावामा नौलो सुगन्ध फैलाएको अनुभव अझै ताजा छ र अहिले पनि त्यो सुगन्ध छरिदैछ होला कारण प्रकृतिले आफ्नो नियम उलङ्घन गर्दैन।  हिउँदको जाडोले सुकेका गौचरनमा टुसाउँदै गरेको हरियाली र पिरौलमा लागेको आगोको कारण उजाड भएको जङ्गलले हिउँदपछिको पानीको कारण केही दिनमै काँचुली फेरेको देखिन्थ्यो र आज पनि त्यस्तै छ होला।  हिउँदको अन्त्यमा परेको पानीले मरिसकेको वनस्पतिलाई जीवनदान दिदोरहेछ!  धुलोले छापिएका फुस्रा रूखहरू हुन् वा आगोले डढाइएका र हिउदको चिसोले सुकाइएका वनस्पति हुन्, हिउँद पछिको पानी कहिले परोस् भनी कति उत्सुक हुन्छन् होला।  प्रकृतिको नियम कति इमानदार छ। हिउँद पछि पानी परिनैहाल्छ।  पानी परेपछि वनस्पतिले पालुवा हालिनैहाल्छ।

मानिस मात्रै त्यो प्राणी हो जसले प्रकृतिको नियमलाई शक्तिले भ्याए सम्म उलङ्घन गर्न चाहन्छ।  एक-आपसमा प्रेम गर्दा मानिसलाई राम्रो हुन्छ तर ऊ घृणामा जिउन चाहन्छ।  निश्वार्थ सेवा गर्दा उसलाई अपार आनन्द आउँछ तर ऊ आफ्नो स्वार्थको लागि मात्रै सबै कुरा गर्न चाहन्छ।  पापरहित जीवन विताउँदा उसको शारीरिक, मानसिक र भावनात्मक जीवन स्वस्थ रहन्छ तर उसलाई पापमै जिउन मन पर्छ।  मानिस परमेश्वरको स्वरुपमा र परमेश्वरको साथमा रहनको लागि बनाइएको प्राणी हो तर ऊ परमेश्वरबाट टाढा जान चाहन्छ।  आफ्नो सृष्टिकर्तालाई पुज्नुपर्ने हो तर ऊ सृष्टिको पुजा गर्न चाहन्छ।  उसले जे गर्नुपर्ने हो त्यो गर्न चाहँदैन तर जुन कुरा उसको लागि हानिकारक छ, त्यो ऊ गर्न चाहन्छ। 

शरीरमा बल र दिमागमा सोच्ने शक्ति रहुन्जेलसम्म मात्र मानिस विद्रोही भएर जिउने प्रयास गर्छ कारण ऊ सृष्टिमा भएका प्राणीहरुमध्य निकै कम्जोर प्राणी हो।  प्रकृतिको नियम परिवर्तन गर्न सक्ने क्षमता उसमा छैन।  नियम विपरित लामो समयसम्म जीवन विताउन सम्भव पनि छैन।  कहिँ न कहिँ उसको जीवनमा धुलोले उसलाई छोप्छ, आगोले पोल्छ र चिसोले सुकाउँछ।  जीवनमा हिउँदको सामना गर्नै पर्छ उसले।  एक दिन जीवनमा भएको हरियाली (जवानी) ओइलाउनेछ, पातहरू खस्नेछन्, आगो लाग्नेछ।  प्रकृतिको नियम विपरित गए विनाश अवस्य आउँछ।   दुःखको कुरा, जीवन ओइलाउन थालेपछि, सुक्न थालेपछि र डढ्न थालेपछि मात्रै मानिस आफूले बाटो विराएको तथ्यलाई महसुस गर्न थाल्छ र  जीवनको औचित्य, अस्तित्व, उद्देस्य र गन्तव्यको चिन्ता गर्न थाल्छ।  तर त्यतिबेलासम्म धेरैका लागि समयले डाँडा काटिसकेको हुन्छ; जीवन ओरालो लागिसकेको हुन्छ। 

खुसीको कुरा के छ भने, प्रकृति परमेश्वरको सृजना हो।  मानिस पनि प्रकृतिकै अङ्ग हो।मानिस असफल हुनु भनेको सृष्टिले फेल खानु हो; सृष्टिकर्ता असफल हुनु हो।  तर सृष्टिकर्ता असफल हुनुपर्ने कारण छैन कारण सृष्टिको अन्य कुनै पनि क्षेत्रमा उहाँ असफल हुनुभएको देखिएको छैन।  त्यसैकारण मानिसमा देखिएको समस्यालाई समाधान गर्न परमेश्वर आफै येशू ख्रीष्टमा मानिस बनेर आउनुभयो र भन्नुभयो “बाटो, सत्य, र जीवन म नै हुँ”।  प्रकृतिको नियम विपरित गएर आफैलाई विनाशको बाटोमा धकेलिरहेको मानिसलाई ठिक बाटोमा ल्याएर जीवनको उद्देस्य र गन्तव्य दिन येशू संसारमा मानिस बनेर आउनुभयो।  उहाँले भन्नुभयो “हे सबै थाकेका र बोझले दबिएका हो, मकहाँ आओ र म तिमीहरूलाई विश्राम दिनेछु”।  येशूले बोलेका वचन पालन गर्नु प्रकृतिका नियम पालनगर्नु हो।  विनाशतिर गैरहेको मानिसलाई ती वचनले जीवनको बाटोमा ल्याउँछन र सही गन्तमाव्यमा पुर्‍याउँछन्।  येशूलाई चिन्नु सृष्टि र सृष्टिकर्ता बिचको सम्बन्धलाई चिनेर जीवन जिउन जान्नु हो।

पापको धुलो र हिलोले छोपिएर फुस्रो भैसकेको मानिसलाई येशूको रगतले पखालिदिन्छ।  पापको रापले पोलिएको र सुकेको मानिसलाई येशूले दिने जीवनको पानीले सदाको लागि हरियालीमा परिणत गरिदिन्छ।  सुकिसकेको, मरिसकेको र दुर्गन्धित जीवनमा येशूका वचनले हिउँदपछिको पानीले जस्तै नयाँ वसन्तका पालुवाहरू उमारिदिन्छन्।  ती नयाँ पालुवाले दिने बास्ना जस्तै पवित्र आत्माले मानिसको जीवनमा जीवनको सुगन्ध छरिदिनुहुन्छ।  जीवन हरियो, भरियो र रहरलाग्दो बन्न जान्छ कारण यो प्रकृतिको नियमनै हो।

प्रकृतिको नियम तोड्नु आफ्नै विनाश निम्त्याउनु हो।  केही समय सम्म प्रकृतिको नियम विपरित जीवन चलिनै रहन सक्छ तर मानिस केही समयको लागि मात्र सृजिएको प्राणी  होइन।  ऊ अनन्त प्राणी हो।  उसको गन्तव्य पनि अनन्त छ।  परमेश्वरको स्वरूपमा बनेको कारण उसको गन्तव्य पनि परमेश्वरसँगै रहनु हो जसलाई हामी स्वर्ग भन्छौं।  येशू ख्रीष्ट संसारमा आउनुको उद्देस्य परमेश्वरको नियम उल्लङ्घन गरेर कहिल्यै स्वर्ग जान नसक्ने मानिसलाई त्यहाँ लानु हो।  बाइबल भन्छ; “परमेश्वरले संसारलाई यस्तो प्रेम गर्नुभयो कि उहाँले आफ्नो एक मात्र पुत्रलाई दिनुभयो ताकि उहाँमाथि विश्वासी गर्ने कोही पनि नाश नहोस् तर त्यसले अनन्त जीवन पाओस्”। बाइबलले यो पनि भन्छ कि “जससँग पुत्र (येशू) छ त्यससँग जीवन छ।  जससँग पुत्र छैन त्यससँग जीवन छैन”।  कसैसँग पुत्र हुनु भनेको येशूलाई आफ्नो सुकिसकेको जीवनमा हरियाली दिनसक्ने परमेश्वरको उपाए हो भनी विश्वास गर्नु हो, स्वीकार गर्नु हो।  येशूलाई विश्वास गर्ने मर्‍यो भने पनि त्यो बाँच्ने छ भनी येशूले दाबि गर्नुभएको छ।

येशूलाई विश्वास गर्ने मानिसको जीवन वसन्तका पालुवा जस्तै हुनेछ।  उसका सुकेका पातहरू फेरि हरिया हुनेछन्। सुकिसकेका जराहरूमा येशूले नयाँ जीवन हालिदिनुहुनेछ।त्यो मानिस खोलाको किनारमा रोपेको रूख जस्तै हुनेछ जसका पात फेरि कहिल्यै ओइलाउने छैनन्।  यो संसारमा रहुन्जेल उसको जीवनलाई हरियालीमा राख्न आशिषको स्वर्गीय झरी येशूले वर्षाउनुहुनेछ।  जब यो संसारको जीवनमा उसको सुर्य अस्ताउनेछ तब ऊ अनन्तको राज्यमा उदाउनेछ कारण येशू उसलाई अनन्त जीवन दिन आउनुभएको हो।  तर येशू बिनाको जीवन प्रकृतिको नियम विपरित बाँचिरहेको जीवन जस्तै हो, उजाड र सुखा हुँदै यो कुनै पनि बेला नाश हुनसक्छ कारण प्रकृतिको विरुद्द मानिस जानसक्दैन।

Rich by 40 and Wise by 50!

My father-in-law used to say; “If a man is not rich by 40, he may never be rich and if a man is not wise by 50, he may never be wise”.  Well, I am not sure about the wealth and riches as I have left my 40 a long time ago.  But while climbing in my 50s, I guess, I may have at least a few words of wisdom for those who wish to be rich and wise.

When you are in your 20s, you think 40 is a long way up in your old age and suddenly you wake up one day and realize you have arrived.  Too bad if you have not accumulated enough perishables to make you rich by then!  The older you get the faster the years roll on.  So, work hard while you are at it; whether earning or learning. 

Working hard pays off if you love doing what you do. So, find the thing that captivates your heart and mind. The sooner you find it the better.  Don’t waste your life doing what you hate doing.  Other people will always tell you what to do and what is good for you.  But only your heart knows what it wants to do.  Listen to your heart and check it with your mind if it makes sense.  If it does, go for it.  Doubt everybody but yourself. 

If you want to do the things you love doing, you should know that it all begins in a dream.  Some call it a vision for life.  Keep your dreams to yourself and talk to them.  If you must tell to someone, let it be only God.  Keep dreaming until you begin to see your initial dreams giving birth to other dreams. 

Everything has its beginning in a dream. A person without a dream ends up dying doing the things he hates doing.  But dreams create words (prayers) and words create realities.  What kind of realities do you want?  If you can’t verbalize to yourself what you want in life, you will achieve nothing.  So, write your dreams and keep them in a safe place.  Read them, speak them out loud and touch them with your fingers as often as you can. 

Life is too short to wait for things to happen.  You make them happen.  I was abandoned at birth.  Had suicidal thoughts from the age of six and decided to end my life when I was 17.  But something happened at 17.  I met Jesus Christ who challenged me to dream for a better life.  I did.  I dreamt of education, I got it.  I dreamt of a loving family, I got it. I dreamt of preaching and teaching about the Lord Jesus, I got it.  I could go on and on to list the things I dreamt and how they have become realities in my life, but suffice to let you know it works that way.

If you want to be rich, learn everything about money and how it is created.  Becoming rich has little to do with hard work and everything to do with how one thinks.  If you want to be wise, speak your mind. Your thoughts are your original creation.  If you can’t speak your mind for whatever reasons, you will die a fool because no one cares what you have in your mind unless you express it in your words. 

Today’s world provides limitless opportunities to express one’s mind in words just as it provides limitless opportunities to make wealth.  You can bake clay and make pottery out of it at home and sell it in the internet world.  Much more so, you can write or speak and the world is ready to read and listen. 

Don’t allow other people’s opinions to stop you from becoming a rich and a wise person regardless of at what age you are right now.  The saying “better late than never” has truth.  Don’t die without doing the things you love to do and saying the things you wish to say.

रहरलाग्दो जीवन सम्भव छ!

परमेश्वरीय प्रकाशमा ध्यान दिने मानिसको लागि बाइबलीय जीवन अती नै रहरलाग्दो बन्नसक्छ।  पहिलो पटक बाइबल हातमापर्दा म १७ वर्षको थिएँ।  पढ्दै जाँदा मत्ती ७को ७मा मेरो आँखा अडियो जहाँ येशूले भन्नुभएको छ “माग, पाउनेछौ, खोज, भेट्टाउनेछौ, र घचघचाउ, ढोका उघारिनेछ”।  ख्रीष्टीयन मित्रहरूसँग राम्रो चिनजान नभएको कारण कैलालीको उध्योगवाणिज्य सङ्घमा कार्यरत मेरो गाउँकै एकजना पाठक दाइलाई यसको बारेमा सोध्‍न उहाँकै कार्यालयमा पुगेको थिएँ।  उहाँले पनि बाइबल देखेकै रहेनछ।  उल्टै यस्तो किताब पढ्नुहुँदैन भनेर सल्लाहा दिनुभयो।  केही नलागेपछि येशूको त्यो वाक्याङ्सलाई जीवनमा परिक्षण गर्ने निर्णय गर्दै मैले येशूसँग एउटा असम्भव कुरा मागें।  छ महिना सम्म त्यो कुरा मागी नै रहें तर त्यो छ महिनाको अन्तिममा पाउनुपर्ने कुरा पाइएन।  मलाई लाग्यो कि मेरो माग अलि अस्वभाविक नै भएर होला येशूले नदिएको।

त्यसपछि येशूसँग मैले कस्तो सम्बन्ध राख्‍ने भनी विचार गर्दा गर्दै तीन महिना बिते।  नौ महिना अघि मैले येशूलाई भनेको थिएँ कि यदि उहाँले मेरो माग पुरा गरेको खण्डमा म मेरो सम्पूर्ण जीवन उहाँकै सेवामा समर्पण गरिदिनेछुँ।  जब माग पुरा भएन, म अन्यौलमा परें।  तर एक दिन अचानक मेरो त्यो अनिर्णय चकनाचुर भयो।  तीन महिना अघि पाउनुपर्ने कुरा रहस्यमय ढङ्गले ढिला भएर तीन महिना पछि मेरो हातमा जस्तो मागेको थिएँ त्यस्तै पर्‍यो!  मेरो लाटो दिमागले पनि भन्न थाल्यो कि येशू साँच्‍चै नै मानिसले मागेका कुरा सुन्नसक्ने जीवित परमेश्वर हो।  एउटा हिन्दु गाउँले केटोले लगातार छ महिनासम्म उहाँसँग उसले जे मागेको थियो त्यो उहाँले नौ महिना पछि जस्ताको त्यस्तै उसको हातमा दिनुभयो र उसको भविस्यलाई नै बदलिदिनुभयो!  त्यसपश्च्यात, कुनै आनाकानी नगरिकन, मैले मेरो जीवन उहाँको सेवाको लागि समर्पण गरिदिएँ।

फर्केर हेर्दा आज उहाँको सेवामा लागेको पनि दशकौं भैसकेछ।  जीवन दिनानुदिन रहरलाग्दो हुँदै गएको छ। मेरो लागि  येशूको सेवागर्नु भन्दा उत्तम अर्को उद्देस्य यो संसारमा छैन।  हामीले संसारमा रहुन्जेल जुनसुकै पेशा अपनाए पनि त्यसको मुख्य उद्देस्य येशूको सेवा गर्नु हो।  येशूमा विश्वास गर्ने प्रत्यक विश्वासी उहाँको सेवक हो।

 

कतिपटक हामी येशूको सेवा भन्नाले संसारका सबै काम धन्दा छोडेर उहाँको पछि जोगी बनेर लाग्‍ने कुरा जस्तो ठान्दछौं।  हो, कसै-कसैलाई उहाँले त्यसरी पनि बोलाउन सक्‍नुहुन्छ।  तर अधिकाङ्स मानिसलाई उनीहरूकै क्षेत्रमा दक्षता र सफलता दिएर आफ्नो महिमाको लागि परमेश्वर चलाउन चहानुहुन्छ। 

येशूको सेवाको कुरा गर्दा हामीले उहाँका आज्ञालाई भुल्नुहुँदैन।  सम्पूर्ण बाइबललाई सारांसमा सिमित पार्दै येशूले भन्नुभयो; “परमेश्वर एक हुनुहुन्छ र तैंले उहाँलाई आफ्नो सारा हृदयले, सारा प्राणले, सारा समझले र सारा शक्तिले प्रेम गर्, यो पहिलो आज्ञा हो।  दोस्रो; तैंले आफ्नो छिमेकीलाई आफूलाई जस्तै प्रेम गर्” (मर्कूस १२.२९-३१)।  यी दुई वटा आज्ञामा हामी तीन वटा कुरा देख्‍छौं; परमेश्वर, छिमेकी र आफू।  परमेश्वरलाई प्रेम गर्नुमा अन्यौल छैन।  तर छिमेकीलाई प्रेम गर्दा आफूलाई जस्तै गर्नुपर्ने भनी अड्को थपिएको छ।  धेरै मानिसहरू आफूलाई साँचो प्रेम गर्न सक्दैनन्।  आफूलाई प्रेम गर्न नसक्‍नेले छिमेकीलाई प्रेम गर्न सक्दैन।  छिमेकीलाई प्रेम गर्न नसक्‍नेले परमेश्वरलाई प्रेम गर्न सक्दैन।  परमेश्वरलाई प्रेम गर्न नसक्‍नेले उहाँबाट पाइने रहरलाग्दो जीवनको अनुभव गर्न सक्दैन।

कतिपटक पूर्णकालिन सेवामा लागेका पास्टर अगुवाको जीवनलाई हेर्दा रहरलाग्दो नभएर दिक्‍कलाग्दो देखिन्छ।  दिक्‍कलाग्दो जीवन भएको पास्टर वा गोठालोको सेवामुनि रहेका विश्वासीहरूमा पनि यसले असर गरेको हुन्छ।  यो दिक्‍कलाग्दो जीवन हुनुमा छिमेकीलाई आफूलाई जस्तै प्रेम गर्न नसक्‍नु एउटा मुख्य कारण हुनसक्छ।  आफूलाई प्रेम गर्न नसक्‍नुमा पनि धेरै कारणहरू हुनसक्छन् जस्तै; लोभ, डाहा, अभिलाषा, घृणा, रिस, घमण्ड, हिनतावोध, र आदि।  बाइबलले यस्ता कुराहरूलाई “पापमय स्वभावका काम” भनेको छ (गलाती ५.१९-२१)।  यस्ता आचरणको मानिसले आफूलाई प्रेम गर्न सक्दैन।  आफूलाई प्रेम गर्ने मानिसले यस्ता आचरणलाई जीवनमा रहन दिदैन कारण यी आचरणले उसको जीवन नाश गर्छन् भन्ने कुरा उसलाई थाहा हुन्छ।

आफूलाई प्रेम गर्ने मानिसले जीवनमा प्रेम, आनन्द, शान्ति, धैर्य, दया, भलाई, विश्वस्तता, नम्रता, संयम जस्ता आचरणलाई स्थान दिएको हुन्छ।  बाइबलले यी कुराहरूलाई “पवित्र आत्माको फल” भनेको छ (गलाती ५.२२-२३)।  जब यस्ता कुराहरूले उसको जीवन भरिएको हुन्छ तब उसले आफ्ना छिमेकीलाई पनि आफूलाई जस्तै प्रेम गर्न सक्छ।  छिमेकीलाई प्रेम गर्ने मानिसले मात्रै परमेश्वरलाई चिनेको हुन्छ।

पवित्र आत्माको फलले भरिएको मानिसको जीवन खोलाको किनारमा रोपेको रूख जस्तो हुनेछ भने पापमय स्वभावका कामले भरिएको मानिसको जीवन उजाड स्थानमा रहेको काँडे पोथ्रो जस्तो हुनेछ भनेर परमेश्वर यर्मियाह द्वारा यसरी भन्नुहुन्छ;

श्रापित होस्‌ त्‍यो मानिस, जसले मानिसमाथि भरोसा राख्‍तछ, र शारीरिक शक्तिमाथि भर पर्दछ, जसको हृदय परमप्रभुदेखि तर्किगएको छ। 6त्‍यो उजाड़-भूमिको पोथ्रोझैँ हुनेछ। उन्‍नति आउँदा त्‍यसले देख्‍नेछैन। त्‍यो मरुभूमिका सुक्‍खा ठाउँहरूमा बस्‍नेछ, अर्थात्‌ नूनको जमिन जहाँ कोही पनि बस्‍दैन।  7तर त्‍यो मानिस धन्‍यको हो, जसले परमप्रभुमा भरोसा राख्‍तछ, जसको आशा परमप्रभु हुनुहुन्‍छ। 8त्‍यो पानीको किनारमा रोपेको रूखजस्‍तो हुनेछ, जसले आफ्‍ना जराहरू खोलाका किनारसम्‍म फिँजाएको हुन्‍छ। गर्मी हुँदा त्‍यो डराउँदैन, त्‍यसका पातहरू सधैंहरियै हुन्‍छन्‌। खड़ेरीको समयमा त्‍यसलाई केही चिन्‍ता हुँदैन, र त्यसले फल फलाउन कहिल्‍यै चुक्‍दैन (यर्मिया १७.५-८)।

त्यसकारण मित्र, जीवनलाई रहरलाग्दो र हरियालीले भरिएको देख्‍न चहानुहुन्छ भने येशूले भनेका कुरामा ध्यान दिनुहोस्।  प्रार्थनामा निरन्तर लागि रहनुहोस्।  पवित्र आत्माको फल फलाउनुहोस् र पापमय स्वभावका कार्यलाई जीवनबाट निर्मूल पार्नुहोस्।आफ्नोतर्फको जिम्मेवारी तपाइँले पुरा गर्नुभयो भने येशूले तपाइँको जीवनमा चमत्कार गर्नुहुनेछ।  तपाइँको जीवन खोलाको किनारमा रोपेको रूख जस्तै फलवन्त र हरियालीले भरिएको हुनेछ!

How Big Is Your House?

One of the advantages I have from being abandoned at birth is that I can never feel at home in this world.  There is no desire to settle down here.  I want to keep walking; keep moving along my heavenward journey.  A. E. Brumley penned this beautiful hymn nearly a century ago that captures the sentiment so very well.    

This world is not my home

I’m just a-passing through

My treasures are laid up

Somewhere beyond the blue.

The angels beckon me

From heaven’s open door

And I can’t feel at home

In this world anymore.

When I was eleven years old, I was united with my parents but it never felt like home.  I gave my life to Christ at eighteen and once again I had to hear my father denounce me saying that I would have no share in family inheritance.  Those words of warning fell in my deaf ears as Christ had become everything to me.  When my earthly father was denouncing me, I could hear my Lord say “in my father’s house are many mansions” (John 14:2) and “I have come that they (you) may have life and have it abundantly” (John 10:10).

It is now almost 35 years and his abundance continues to amaze me here on earth and his visions of mansions in celestial city never fail to excite me on this heavenward journey.  “Times of refreshing” keep waiting for me at every turn and steep; when my journey gets harder and burden gets heavier (Acts 3:19).  He keeps preparing a “table before me in the presence of my enemies” (Ps. 23:5). 

Many children of God live unfulfilled life because they focus too much on the things of this world.  Seldom do they set their minds on the things of heaven.  The Bible says; “Set your mind on things above, not on earthly things” (Col. 3:2).  Going against the written word of God in the Bible will always invite lack and misery. 

Knowing how setting our mind on earthly things makes us miserable, Jesus said; “do not worry saying ‘what shall we eat?’ or ‘what shall we drink?’ or what shall we wear?’ … your heavenly father knows that you need them.  But seek first his kingdom and his righteousness, and all these things will be given to you as well” (Matt. 6:31-33).

The amazing thing about living by faith in God is that even though we are not thinking about the earthly things, God in his divine grace meets all our needs according to his richness in glory (Phil. 4:19).  The more we seek heavenly things, the more God supplies our earthly things!

For those who have never experienced divine provision in life, this may sound very strange.  But those who truly seek God’s kingdom and righteousness can testify how a carefree life it is to live by faith!  We don’t have to have a care in the world for our material needs because God cares for us (1 Peter 5:7).

Sadly, if we don’t choose to live by faith, then, we choose to live by greed, and greed chokes everything out of life.  Jesus said; “the cares of this life, the deceitfulness of wealth, and the desire for other things come in and choke the word, and it becomes unfruitful” (Mark 4:19).  What a waste of life!

On the other hand, if you “delight yourself in the Lord, he will give you the desires of your heart” (Psalms 37:4).  In other words, if you are grateful to the Lord for small things in life, he will give you big things that surprise you.  And, not to mention the mansions in father’s house!

भोलि पछुताउनुपर्ने गरी जीवन नबिताउँ!

१७औं शताब्दीका फ्रान्सेली विद्वान ब्लेज पास्कल भन्छन्; "येशू ख्रीष्टबिना मानिसले आफ्नो जीवन के हो? मृत्यु के हो? परमेश्वर को हो? र ऊ आफै को हो? भनी ज्ञान हासिल गर्ने कुनै आधार छैन"।

त्यसैकारण मित्र, यदि तपाईंले येशूलाई भेट्नुभएको छ भने जीवन के हो भनेर जान्नुभएको छ। जीवन कसरी जीउने भनी थाहा पाउनुभएको छ।

येशूले भन्नुभयो; "म तिमीहरूलाई प्रशस्तताको जीवन दिन आएँ"। प्रशस्त खुसी, आनन्द, उद्देस्य र अर्थले भरिएको जीवन।

येशूलाई भेट्न अघि मेरो जीवनको परिभाषा अरू मानिसले गरेको थियो। मेरो किताब "ज्योतिषीले भत्काएको जीवन"मा मैले यसको लामो बयान गरेको छु।

तर येशूलाई भेटे पछि अरू मानिसले मेरो बारेमा के भन्छन् त्यसको मलाई कुनै पर्बाह छैन कारण मेरो अन्तिम भलो चाहने केबल येशू मात्रै हुनुहुन्छ। उहाँले मलाई दिएको प्रशस्ततामा मैले जीउन जानेको छु, छानेको छु।

तपाईंको जीवन कस्तो छ? के जीवनको अर्थ र उद्देस्य हात पार्नुभएको छ? के त्यो अर्थ र उद्देस्यले तपाईंको मृत्यु पछिको जीवनलाई पनि समेटेको छ? मरे पछि म स्वर्ग जान्छु नै भन्ने निश्चयता पाउनुभएको छ? येशूले भन्नुभयो "बाटो, सत्य र जीवन म नै हुँ। मद्वारा बाहेक कोही पनि पिताकहाँ (स्वर्ग) आउन सक्दैन"।

येशूलाई चिन्नुभएकोछ भने तपाइँसँग प्रशस्तताको जीवन छ। प्रत्यक दिनको जीवन रहरलाग्दो बन्नसक्छ। समयको नदी बग्दै गए पनि फर्केर हेर्दा हामीलाई कुनै पछुतो लाग्दैन। आजको दिनमा जीवन कठिन छ भने पनि हामी हरेस खाँदैनौं किनभने येशूले हामीलाई हाम्रा कठिनाइमा साथ दिने प्रतिज्ञा गर्नुभएको छ। उहाँ भन्नुहुन्छ "हे सबै थाकेका र बोझले दबिएका हो, मकहाँ आओ र म तिमीहरूलाई विश्राम दिनेछु"।

त्यसकारण मित्र, अरू मानिसलाई तपाईंको जीवन परिभाषित गर्न नदिनुहोस्। अरू मानिसले तपाईंको खुसीको सिमा नकोरोस् कारण येशूले हामीलाई अपार शान्ति, आनन्द र खुसीको प्रतिज्ञा गर्नुभएको छ।

तलको तस्बीर हामीले दश वर्ष अघि कोरियामा रहँदा खिचेका थियौं। आज हामी भारतको गुवाहाटीमा बस्छौं। कोरियाको दाँजोमा यो सहर धेरै पछि छ तर हाम्रो जीवनमा आनन्द र खुसीको कमि छैन कारण हामी जहाँ भए पनि जीवनको उद्देस्य र अर्थ हामीले येशूमा पाएका छौं। त्यसैकारण हरेक दिन हाम्रा लागि रहर लाग्दो बन्दछ। भोलि यो ठाउँ छोडेर अर्कै ठाउँमा जाँदा जब हामी यो समयलाई फर्केर हेर्नेछौं तब त्यो बेला पनि आनन्दित हुनेछौं। आजको दिन हामी आनन्दित छौं भने हाम्रो हिजो र भोलि आफै आनन्दित हुनेछ।

भोलि पछुताउनुपर्ने गरी जीवन नबिताउँ!

पापसँग कुस्ती खेलेर त्यसमाथि विजय मिल्दैन।

मण्डलीमा हाँसो वा आँसु ल्याउने विश्वासी

हिन्दी सिनेमा हेर्ने साधारण दर्शक देखि भारतका प्रधानमन्त्रीले हाँस्य कलाकार कादर खानको निधनमा दुःख व्यक्त गरेका छन्।  सन् २०१८को अन्तिम दिन ८१ वर्षको उमेरमा खानले यो संसार छोडे।  त्यसैगरी केही वर्ष अघि विश्वका अधिकाङ्स मानिसलाई आफ्नो हाँस्य कलाकारिताद्वारा दुःख बिर्सन मदत गर्ने मानिस रबिन विलियमस्ले संसार छोड्दा धेरै रोएका थिए। 

आधुनिक संसारको उदयसँगै जन्मेको सिनेमाको संसारलाई हामीले हेर्‍यौं भने हाँस्य फिल्महरूले प्रारम्भकालबाटै अग्रिम स्थान लिएको छ।  चार्लि च्यापलेन र मिस्टर बिनको बारेमा नसुन्ने मानिस संसारमा बिरलै होलान्। 

संसार दुःखले भरिएको छ।  विश्वप्रख्यात मनोवैज्ञानिक जोर्डन पिटरसन भन्छन् “जीवन एक वियोगान्त (ट्य्राजिडि) हो”।  उनको यो भनाइको पछाडि वर्षौं सम्म धेरै मानिसलाई जीवनसँग सङ्घर्ष गर्न आफूले दिएको परामर्शको अनुभव छ।

पास्टरीय सेवाले मलाई पनि मानिसको जीवनलाई नजिकबाट नियाल्ने मौका दियो।  जीवनमा दुःख वा समस्या नभएको ख्रीष्टियान विश्वासी आज सम्म भेटेको छैन।  कुनै न कुनै क्षेत्रमा, आज नभए भोलि, आफू निर्दोषहुँदा पनि मानिसले दुःख भोगी नै रहेका हुन्छन्।  जीवजन्तुको संसारलाई क्यामराले कैद गरेका भिडियो हेर्‍यौं भने त्यो संसारको दुःख अझै दर्दनाक छ।  अपराधी मानसिकताका मानिसले शक्तिको आडमा निर्दयी पशु सरहनै धेरै मानिसको जीवनलाई तहसनहस गर्दै आएका छन्।  विगतको दास प्रथा, निरङ्कुश शासकहरू र आजको मानव बेचबिखन र सामन्ती सोचका मानिसहरूले धेरैको जीवनलाई नारकीय बनाएको छ। 

यहूदी बिद्वान भिक्टोर फ्य्राङ्कल नाजी ग्याँस भट्टीबाट बच्न सफलभएपछि आफ्नो अनुभवको आधारमा भन्छन् “मैले मानिसमा सबैभन्दा उत्तम र घृणित कुरा देखेको छुँ”।  उनी भन्छन् कि ती ग्याँस भट्टीमा निर्दोष मानिसलाई बन्द गरेर उनीहरूलाई जलाउन आगो सल्काउने व्यक्ति पनि मानिस नै हो र ती ग्याँस भट्टीमा जलाइनको लागि छिर्दाखेरी मुखमा प्रभुको प्रार्थना र शेमा (यहूदी प्रार्थना) उच्चारण गर्दै र तीनै नाजीलाई क्षमा दिने व्यक्ति पनि मानिस नै हो।  तर एउटा घृणित कुराले भरिएको छ भने अर्को असल (उत्तम) कुराले।  दुष्टताले भरिएको मानिसले अरूलाई दुःख दिन मनपराउँछ भने भलाइले भरिएको मानिसले दुःखमा परेकालाई सान्त्वना दिन।  त्यसैकारण बाइबल भन्छ “जब धर्मीको उन्नति हुन्छ, तब सहरै आनन्दित हुन्छ।  जब दुष्टको नाश हुन्छ, तब रमाहट हुन्छ।  धर्मात्माको आशीर्वादले सहरको उन्नति हुन्छ, तर दुष्टहरूको मुखले त्यसको भताभुङ्ग हुन्छ” (हितोपदेश ११.१०-११)।

प्रिय मित्र, हामीमा पनि धर्मी वा दुष्ट बन्नसक्‍ने सम्भावनाहरू छन्।  चाहेको खण्डमा हामी पनि मानिसको जीवनमा हाँसो वा आँसु ल्याउन सक्छौं।  हो, हामी कादर खानले जस्तै करोडौं मानिसको जीवनमा हाँसो ल्याउन नसकौंला तर हामी बसेको ठाउँमा, हाम्रा चारैतिर रहेका मानिसको जीवनमा कि हाँसो कि आँसु ल्याउन सक्छौं।  हामी दुष्टताले भरिएका छौं भने आँसु ल्याउने छौं।  भलाइले भरिएका छौं भने हाँसो।  असल मानिस हौं भने हाम्रो उन्नतिमा र दुष्ट हौं भने हाम्रो पतनमा मानिसहरू रमाउने छन्। 

पास्टरको नाताले मैले मानिसको जीवनलाई मुल्याङ्कन गर्ने आधार स्थानीय मण्डलीमा खेलेको भुमिका नै हो कारण हाम्रो लागि मण्डली एउटा परिवार हो र त्यो नै हाम्रो संसार हो।  हाम्रो कारण त्यो मण्डलीका सदस्यहरूमा हाँसो थपिएको छ भने हामी असल मार्गमा हिँड्दै छौं।  हाम्रो उन्नतिमा त्यहाँका मानिसहरू रमाउनेछन् र आफ्नो दुःखलाई केही समयको लागि भएपनि भुल्नेछन्।  तर स्थानीय मण्डलीका सदस्यहरूको जीवनमा हाँसो ल्याउनुको सट्टा उनीहरूको जीवन र मण्डलीमा आँसु ल्याइरहेका छौं भने, त्यो असल मार्ग होइन।  त्यसले हाम्रो पनि भलाई गर्ने छैन कारण हामी जे छर्छौं त्यसको कटनी गर्ने छौं। 

प्रेरित पावल भन्छन् “भलाइ गर्ने काममा हामी नथाकौं, किनभने यदि हिम्मत हारेनौं भने ठीक समयमा हामी कटनी गर्नेछौं।  यसकारण मौका पाएअनुसार हामी सबै मानिसको भलाइ गर्दैजाऔं, विशेष गरी तिनीहरूको, जो हाम्रो विश्वासका परिवारका हुन्” (गलाती ६.९-१०)।  यसरी यदि हामी स्थानीय मण्डलीमा भलाइ गर्ने मानिस हौं भने परमेश्वरले हामीलाई संसारका धेरै मानिसको जीवनमा हाँसो ल्याउने मानिस पनि बनाउन सक्नुहुनेछ।  “आनन्द गर्नेहरूसँग आनन्द गर्दै र रुनेहरूसँग रुदै” (रोमी १२.१५) हामी दुःखी मानिसहरूका निम्ति परमेश्वरका सान्त्वनाका साधन बन्नसकौं!  हामी मरेर जाँदा मानिसमा खुसीको सट्टा पिडाका आँसु झरुन्!

धन्य हो त्यो मानिस जसले आफ्ना दिन गन्न जानेको हुन्छ!

आजको दिनसँगै सन् २०१८ले हामीलाई सदाको लागि बिदा दिनलागेको छ।  हिजो जस्तै लाग्छ २०१७लाई बिदा दिएको।  वर्षेनि संसारका ठूलाठूला सहरहरूमा नयाँ वर्षलाई स्वागत गर्न अरबौं रुपियाँ खर्च गरेर कालो आकाशमा रङ्गीचङ्गी पटाकाहरू पड्काएर उज्यालो पारिन्छ जो पूर्वीय देशहरूमा आज पनि सुरू भैसकेको छ।  जब भोलिको बिहानी आउनेछ तब फेरी जीवनचक्र आफ्नै गतिमा अघि बढ्ने छ र थाहै नपाई अर्को वर्षलाई स्वागत गर्नुपर्ने दिन टुपलुक्‍क आइपुग्‍नेछ।

समयको नदी आफ्नै गतिमा बगिरहन्छ तर त्यो समयको एउटा कालखण्डमा जन्मेका हामी एक दिन यो भौतिक संसारबाट अस्तित्वहीन हुनपुग्छौं।  बाइबलले भन्छ कि हामी जन्मेको ठाउँले समेत हामीलाई बिर्सन्छ (भजनसंग्रह १०३.१६)।  हाम्रो घमण्ड, रवाफ र फुइँ पनि माटो या आगोमा बिलाउछ।

तापनि, यो झणभङ्गुर चोलामा रहँदा सम्म धेरैले संसारलाई आफ्नो वशमा राख्‍न खोजे तर समयको सामु सबैले घुडाँ टेके।  प्राचीन ज्ञानी पुरूष अय्यूबले भनेका थिए “मानिस संसारमा नाङ्गै आउँछ र नाङ्गै जान्छ” (१.२१)।  अलेक्ज्यान्डर महानले पनि आफ्नो अकाल मृत्युमा अय्यूबको भनाइलाई स्वीकारेको परम्परागत विश्वास छ।

हामी यो धर्तिमा केही समयको लागि मात्रै छौं भन्ने धुर्वसत्यलाई जान्दा जान्दै पनि हाम्रो जीवन जिउने शैलीले यसलाई काटेको हुन्छ।  लाग्छ कि संसारमा भएका सम्पूर्ण मानिसहरू मरेर गए पनि “म” बाँची नै रहनेछु।  यो “म” यति स्वार्थी छ कि आफू बाँच्नको लागि सारा संसारलाई मार्न पनि ऊ पछि पर्दैन।  यस्तो प्रवृतिको मानिसले अर्काको इच्छा र अस्तित्वलाई स्वीकार गर्दैन।  ऊ आफैसँग प्रेममा फसेको हुन्छ र ठान्छ कि संसार उसैको वरिपरि घुमिरहेको छ।  ग्रिक भाषामा यस्तो मानिसलाई “नारसिसिस्ट” भनिन्छ।  नारसिसिस्टले अरूको सफलतालाई हेर्न सक्दैन, अरूको मान-सम्मान गर्न सक्दैन।  बाइबलीय विचारमा यस्तो चरित्र पहिलो पटक स्वर्गीय प्राणि लुसिफरमा देखापरेको विश्वास गरिन्छ जसलाई बाइबलले प्राचिन सर्प वा शैतान भन्छ। 

शैतानकै धोकामा परेर मानवजातिमा पनि यस्तो चरित्रको प्रत्यारोपण भयो र आज संसार स्वार्थले भरिएको छ।  व्यक्ति देखि राष्ट्रसम्म आफ्नो स्वार्थबिना कुनै काम कार्बाहीको सम्झौता हुन सक्दैन।  आमा-बाबु र छोराछोरी, लोग्ने-स्वास्नी र मित्रहरुमा पनि स्वार्थ नै प्रेरणाको श्रोत बनेको देखिन्छ।

यो “म” वा स्वार्थको चङ्गुलबाट उम्कनको लागि बाइबलका एउटा माहापुरूष मोशाले यसरी प्रार्थना गरेका छन् “हाम्रा दिनहरू गन्न हामीलाई सिकाउनुहोस् र हामीले बुद्धिको हृदय प्राप्‍त गर्न सकौं” (भजनसंग्रह ९०.१२)।  जब हामी आफ्नो अस्थाई अवस्थालाई स्वीकार गर्दछौं तब जीवनका बाँकि दिनहरूमा पाप, अधर्म, वैरभाव, दुष्मनि जस्ता घृणित कार्यहरू गर्नुको सट्टा असल र प्रेमका कार्यहरू गर्दै जीवनलाई सुखमय बनाउँदछौं।  यसरी आफ्ना दिनहरू गन्न जान्ने मानिस जीवनभरि रमाएर गीत गाउदै जीवन बिताउनेछ भनेर मोशाले घोषणा गर्नुहुन्छ।

ख्रीष्टियन जीवन गीत गाउदै बिताउने जीवन हो।  तर कतिपय यस्ता कम्जोर विश्वासीहरू हामी देख्छौं जसको जीवनमा कुनै गीत हुँदैन।  उनीहरूको परिवारमा शान्ति र स्वाद हुँदैन।  मण्डलीमा उनीहरू समस्या र गनगनका श्रोत बन्दछन्।  मित्रहरू पनि उनीहरूबाट आफूलाई टाढै राख्छन्।  यस्तो हुनुमा धेरै कारणहरू हुनसक्छन्।  एउटा प्रमुख कारण यसै संसारका कुरामा मन लगाउनु हो।  संसार र शरीरका कुरामा लागेको मनले हामीलाई कहिल्यै शान्ति र आनन्द दिन सक्दैन; यस्ता मानिससँग गाउने खुसीको कुनै गीत नै हुँदैन।  तर पवित्र आत्मामा लागेको मनमा शान्ति र आनन्द हुन्छ; उनीहरूसँग नयाँ गीत हुन्छ।  आज नै संसार छोडेर जानु परेको खण्डमा पनि पवित्र आत्मामा लागेको मन शान्ति र आनन्दले भरिएको हुन्छ।  “म”को चङ्गुलबाट यस्ता मानिसले मुक्ति पाएका हुन्छन्।  परमेश्वर र अरू मानिससँग सुमधुर सम्बन्ध कायम गर्दै आफ्नो जीवनमा मात्रै नभएर उनीहरूका चारैतिर रहेका मानिसको जीवनमा पनि नयाँ गीत ल्याउन उनीहरू सफल हुन्छन्।  उनीहरूले छोडेर जाँदा त्यो रिक्त स्थानलाई भर्न कठिन हुन्छ।  यस्ता मानिसहरूलाई लामो समयसम्म उनीहरू जन्मेको ठाउँले पनि सम्झी नै रहन्छ।

आशा छ मेरा पाठकहरूले आफ्ना दिनहरू गन्न जानेका छन्।  स्वर्गका कुरामा मन लगाएका छन् र जीवनमा गीत गाउदै आनन्दले भरिएर जीवन बिताइरहेका छन्।  जसरी २०१८मा गीत गाएर जीवन बिताउनुभएको थियो, त्यसरी नै २०१९मा पनि अझ आनन्दका गीतहरू गाउँदै आफ्नो जीवनमा मात्रै नभएर आफ्ना चारैतिर भएका सम्पूर्ण मानिसको जीवनमा पनि त्यो आनन्दको गीतको धुनलाई गुञ्जानुहुनेछ!  

संसारमा रहँदा हाम्रो आयुका सिमित दिनहरूलाई गन्न जानेको खण्डमा यसले हामीलाई अनन्तका दिनहरूलाई अझ आनन्दित बनाउन मदत गर्नेछ।

Merry Christmas & Precious Memories

Sitting by the desk and pondering over certain points of my sermon for tomorrow, memories flooded my mind from the past.  In my starting days as a minister of the gospel, I had to prepare my sermons for the believers who were going through severe state persecution in Nepal.  After some years, the Lord brought relief from that persecution but life was not easy.  Purpose of preaching then was to bring hope in the hearts of people; incidentally, the first church we pioneered named it Hope.

Many years later, I found myself preaching to Nepalese migrant workers in Korea.  There I had to give them hope and identity as a people of God.  If not, a migrant worker begins to define one’s life in terms of servitude and slavery.

Again after a decade, I found myself preaching to a diverse group of expatriates residing in Korea for various purposes.  International students, professors, teachers, scientists, company employees and executives made that group an amazing breed to minister to.  I as a country boy from a remote part of Nepal had to ramp-up my feeble mind to match the demand of the hour.  By God’s amazing grace, during those six years, we were able to minister to so many wonderful friends from across the world.

Now at present, I find myself ministering in a North Indian context where Christianity has been severely diluted.  Though the gospel had come here over two hundred years earlier, its impact in society is nearly non-existent.  Syncretic approach has nullified the power of the gospel and the uniqueness of Christ is defaced.  Corrupt mission practices have left Christians not as assets but liabilities for the kingdom of God.  In a time and place like this, I miss my earlier assignment from the Lord.

As I think about my earlier assignment from the Lord, I am thinking of those brothers and sisters that I have left behind and or have gone around the world.  Wherever you may be, I want you to know that there are times I still remember you in my prayers.  Sadly I do not have contact with most; only a handful of you remain in my social media circle.

As the year comes to an end and Christmas is around the corner, it is my prayer that the Lord will be your Emmanuel as he has been your Ebenezer!  Merry Christmas and Happy New Year 2019!